ای وای بر اســیری کـز یاد رفــته باشد

ای  وای  بر  اســیری  کـز  یاد  رفــته  باشد
در  دام  مانده  باشـد  صــیاد  رفــته   باشد

آه   از  دمی  که  تنهــا  با  داغ  او  چو  لاله
در خون نشسته باشد چون باد رفته باشد

آواز  تیـشه  امــشب   از  بیســتون  نیــامد
گویا  به  خواب  شیرین  فرهاد  رفته  باشد

خونش  به  تیغ  حسرت  یا  رب  حلال بادا
صــیدی  که  از  کمــندت  آزاد  رفــته  باشد

از   آه   دردناکی   ســازم   خــبر  دلــت  را
وقتی  که  کوه  صـبرم  بر  باد  رفــته  باشد

رحم  است  بر  اسیری  کز  گرد  دام  زلفت
با  صــد   امیــدواری  ناشــاد  رفــته  باشــد

شادم  که  از  رقیبان  دامن کشان گذشتی
گو  مشت  خاک  ما  هم  بر  باد رفته باشد

پر  شور  از  حزین  است امروز  کوه و صحرا
مجـنون  گذشته  باشد فرهاد  رفــته  باشد

 شعر از حزین لاهیجی

به باغ راهِ خزان و بهار نتوان بست

به باغ راهِ خزان و بهار نتوان بست
به رویِ بخت درِ روزگار نتوان بست

کنارِ کِشت چه خوش می سرود دهقانی
که: سیل حادثه را رهگذار نتوان بست

مگر کسی دهنِ شیشه وا کند، ورنه
دهانِ شکوۀ ما در خمار نتوان بست

شکوفه رفت و قلندروَش این حکایت گفت
که:برگ تا نفشانند،بار نتوان بست

دی است نوبت ما بی بضاعتان،ساقی!
که عقدِ دخترِ رز در بهار نتوان بست

شعر از حزین لاهیجی

گاهي به نگاهي دلِ ما شاد نكردي

گاهي به نگاهي دلِ ما شاد نكردي
حيف از تو كه ويرانه‌ آباد نكردي

صد بار ز گل‌زار خزان آمد و گل رفت
وين مرغ اسير از قفس آزاد نكردي

اي خسروِ شيرين‌دهنان اين نه وفا بود
يك ره‌گذري جانب فرهاد نكردي

بسيار مبال اي شجر واديِ ايمن!
يك جلوه چو آن حسنِ خداداد نكردي

بايد ز تو آموخت حزين رشك محبّت
لبريزِ فغان بودي و فرياد نكردي

شعر از حزین لاهیجی

نگاه ناز ا‏و فهمید راز سینه‌جوشی را

نگاه ناز ا‏و فهمید راز سینه‌جوشی را
رساند آخر به جایی عشق، فریاد خموشی را

‏چه پروا گر در میخانه‌ها را محتسب گِل زد
نبندد نرگس مستش دکان می‌فروشی را

قیامت هم سر از خواب پریشان برنمی‌دارم
که دارم یادگار طرّه‌ی آشفته‌هوشی را

‏تغافل شیوه من، گر به فریادم دهد گوشی
کنم نازکتر از گل پرده‌ی بلبل سروشی را

‏گر از سر بگذرد گلزار را ‏خون دل تنگم
لبش چون غنچه نگذارد ز کف پیمانه‌نوشی را

خدا داده‌ست در کیش طریقت کسوت فقرم
من از کتم عدم چون نافه دارم خرقه‌پوشی را

«حزین» افسانه‌سنج شمع کلک شعله آشوبم
نیَم در آستین می پرورد آتش خروشی را

شعر از حزین لاهیجی

 

فروزان کن ز رخ کاشانه ای چند

فروزان کن ز رخ کاشانه ای چند
بسوزان-شمعِ من!-پروانه ای چند

فغانم گوش کن امشب،که فردا
زمن خواهی شنید افسانه ای چند

خماری نیست خونِ عاشقان را
سرت گَردم،بکَش پیمانه ای چند

به هر دفتر زکِلکِ آتش آلود
زما ماندست آتشخانه ای چند

حزین!از فوت فرصت با صد افسوس
کشیدم آه بی تابانه ای چند

شعر از حزین لاهیجی