غزلسرا

شعر می‌گویم و گُه روی ورق می‌آید
از همه زندگی‌ام بوی عرق می‌آید

خواب خوش بودم و سردرد پس از بیداری‌ست
عاشقی چیز قشنگی‌ست ... ولی تکراری‌ست

چشم بی‌حالم در کاسه‌ی خون افتاده
رختخوابم جلوی تلویزیون افتاده

ریشه‌ام سوخته و کهنه شده ته ریشم
نیستی پیشم و بهتر که نباشی پیشم !

زنگ من می‌زندت با هیجان در گوشی
باز هم گم شده‌ای در وسط خاموشی

خسته‌ام مثل در آغوش کسی جا نشدن
خسته‌ام مثل هم‌آغوشی و ارضا نشدن

بی‌تفاوت وسط گریه‌شدن یا خنده
می‌کشد سیگاری یک شبح بازنده

بی‌هدف بودم در مرثیه‌ی رؤیاهام
ناگهان یک نفر آهسته به من گفت: سلام

چشم وا می‌کنم و پیش خودم می‌بینم :
دختری تنها بر صندلی ماشینم

خسته‌ام از همه‌کس، از همه‌چیز از من و تو ...
دخترک می‌گوید زیر لب، آهسته: برو ...

شعر از سید مهدی موسوی