پُر مي كني جاي ِ مرا با ديگران،  بي من
بيهوده مي گويم : كمي ديگر بمان بي من !

تو شوخي ات گل مي كند؛  با گريه  مي گويي
روزي  ز حركت  باز مي مانَد  زمان بي من

توفيرِ چنداني ندارد اين كه مي چرخد
دورِ كه ؟ يا تا كي؟ زمين و آسمان بي من

در جاده  جز باران ِ تنهاييِِ رفيقي نيست
گاهي كه مي پرسي : مگر اين كاروان بي من ...؟

سهم ِ من از وهم ِ ازل،  شايد غزل باشد
حالا چه فرقي مي كند  اين كه جهان بي من ...

شعر از سید عبدالحمید ضیایی