صد پنجره آواز مي خواني من اما نه
با زير و روي ساز مي خواني من اما نه

آبشخور اين حنجره روح خدايان است
در پرده ي اعجاز مي خواني من اما نه

حتي اسير خاك باشي قرن هاي قرن
از ناي مرغان باز مي خواني من اما نه

با «ناز ليلي» با «دل مجنون» هم آوايي
در دستگاه راز مي خواني من اما نه

داوود» اين عصري تو، من «حافظ» نخواهم شد
تو مثل وحي آواز مي خواني من اما نه

شعر از مهدي فرجي

از مجموعه "آن روزها گفتم"- نشر نيماژ