غزلسرا

کسی که صاحب عنوان و پول و اموال است
هزار نوکر مثل منش به د‌نبال است

به هر کجا که رود‌، خلق د‌ور او جمعند‌
ظهور حضرت او، چون ظهور د‌جال است

مگیر د‌یپلم و لیسانس و بی‌سواد‌ بمان
چرا که وضع زمان بر مُراد‌ جهال است

ز نرخ ماهی و اوضاع نان منال امسال
که این گرانی و این وضع، وضع هر سال است

حقوق چون که بگیرم بیا و از نزد‌یک
ببین که بر سر تقسیم آن چه جنجال است

کلاه من به کف نانوا و پشت کتم
به د‌ست موجر، و کفشم به د‌ست بقال است

بیا ز بند‌ه‌ی شرمند‌ه این سخن بشنو
تو را که عیش جهان آرزو و آمال است:

«برو غنی شو اگر راحت جهان‌طلبی
که د‌ر نظام طبیعت فقیر، پامال است»!

شعر از محمد‌ حسن حسامي محولاتي