غزلسرا

باد، راهی شده تا عطر تنت را ببرد
آب، جاری شده عکس بدنت را ببرد

دشت همواره بهاری و زمستان عاجز 
که ببارد به تو، رنگ چمنت را ببرد

می شد ای کاش که پیکی بفرستی، به بهشت 
قدر یک آه شمیم دهنت را ببرد

شاعری آمده تا اوجِ تو را فتح کند
نادری آمده تا هندِ تنت را ببرد

شعر پوشیده ای و دکمه به دکمه، شاعر 
می کَنَد قافیه ی پیرهنت را ببرد

شانه کن! این همه در طاقت یک آینه نیست
شانه اش بار پریشان شدنت را ببرد

شعر از مهدی فرجی