غزلسرا

جنونی تازه، زخمی نو ، نشان کرده ست جانم را
و می‫گيرد همين ته مانده‫ی تاب و توانم را

کجايی آی...! حجم هستيم در خويش می‫پيچد
و می‫ترسم برون ريزد ز دل، راز نهانم را

تمام آرزوهای مرا توفان شک برده‫ست
و ابری تيره پر کرده ست چشم آسمانم را

نه خورشيدی، نه امّيدی،‌ چه خواهد شد؟... نمی دانم
فقط سرماست می‫داند زبان استخوانم را

چه می‫پرسی نشانت چيست؟ نامت چيست؟ بيهوده ست
بپرس از کوچه‫های بي‫کسی، نام و نشانم را

در اين مرداب وهم افروز ایمان سوز، می‫پوسم
اگر دستت نگیرد دست‫های ناتوانم را

زبانم جز به کام ِ نامِ تو دیگر نمی‫گردد
تو که لبریز عطر نام خود کردی دهانم را

...

زمستان رفت و من در دستهایت زاده خواهم شد
جنونی کهنه، جانی نو ... که می‫گوید اذانم را؟

شعر از مرتضی دلاوری پاریزی