غزلسرا

در خون رگ هایم کمی امید جریان داشت
وقتی که می رفتی نگاهت درد پنهان داشت

می رفتی و شهر پس از تو مات و بی جان بود
شهری که تنها ابر هایش حال باران داشت

محکم گرفتی دست من را ! بغض می خوردم
ای کاش برگشتن برایت باز امکان داشت"

چیزی ازم کم شد ولی قطعا مواظب باش
قلبی که بردی قبل رفتن ، ذره ای جان داشت

می گفتی از اول که قاطع می روی اما
از پشت می دیدم کسی پاهای لرزان داشت !

انگار آن قلبی که قبلا کوه آهن بود
در موقع رفتن کمی ، یک ذره وجدان داشت

بعد از تو کل قصه هایم خوب بود اما
انگار کل قصه ها یک جور پایان داشت !

شعر از پیام آقایی