دیدم از دور بتی ، کاکُلکش مُشکینک
دهنش تَنگک و چون تُنگ شکر،شیرینک

لبک لعل روان پروَرَکش،جان بَخشَک
سرک زلفک عنبر شکنش،مُشکینک

در سخن،لعلک دُر پوشک او،دُر پاشک
بر سمن،سنبل پُرچینک او،پَرچینک

چشمکَش هم چو دلِ ریشَک من،بیمارک
دستکان کرده به خون دلکم،رنگینک

هست مرجان مرا،قوت ز مرجانک او
ای دریغا که نبودی دِلَکش،سنگینک

نرگسش مستک و عاشق کُشک و خونخوارک
سنبلش پستک و شوریدَگک و پُرچینک

زلفکش دلکَشَک و غمزگکش،دلدوزک
بَرَکش نازُکک و ساعدکش سیمینک

گفتمش:در غم عشقت،دل خواجو خون شد
بیش از این چند-بگو:صبر کند سیمینک؟

رفت در خنده و شیرین لَبَک از هم بگشود
گفت:داروی دل و مرهم جانش،اینک

شعر از خواجوی کرمانی