غزلسرا

آسـمـان مـی پـوشی ودرآسـمـان پـر مـی کـشـم
تـا قـلـم یـاری کـنـدایـنجـا کـبـوتـر مـی کـشـم

گـاه نـیلـی مـی کنی بـرتـن ومن با چـشم خـود
کهـکشـان راه شـیـری را مـصـور مـی کـشم

درنگاهم آنقدرحل می شوی چون قطره اشک
مـن نـسیــم ظهرلـب هـای تـرا تـر مـی کــشم

تـاشکفتی درهوایم چون  شـقـایـق هـای سرخ
بـاغ پـایـیـز دلــم را طــرح دیـگـر مــی کـشـم

انقدر بـا چـشـم آوردی نـیسـم اینـجـا ،کـه مـن
بـا کـویـر تـن هــوای پـاک بـنــدر مـی کـشـم

شعر از فریبا جلالیان