غزلسرا

تا که می گویم دلت دریاست باور می کنی؟
خنده ات آرامش صحراست باور می کنی ؟

پهـن کـردی روی قـلب نازکـت دنیـا ی مـن
لحظه ی خوبم هـمین دنیاست باور می کـنی؟

درکنـارم بـازبـوی اطـلسی پـیـچیــده اسـت
حتم دارم بوی آن ...لبـهـاسـت باور می کنی؟

می نشـینی ؟ روبـرویم تا بگـویـم بـی صـدا
در کنارت لحظه ها زیباست باور می کنی؟

درمیان جمعـمان وقـتی کـه خوبـان نیـستـند
آخـرش دلهـا یـمان تنهاسـت بـاور می کنی ؟

من ترا حس می کنم در بین بیداری وخواب
این فقط رویاست...یک رویاست باور می کنی

شعر از فریبا جلالیان